تعليقات و تصنيفات او در كمال دقت و متانت است ، مانند حواشى بر شرح لمعه ، و بر اصول معالم ، و بر مختلف علّامه ، و بر شرح مختصر عضدى ، و بر زبدهء بهائى ، و بر بعض ابواب من لا يحضره الفقيه ، و بر حاشيهء قديم جلاليه ، و بر حاشيهء فخرى [ خفرى ظ ] ، و تلخيص كرده اخلاق ناصرى را و ناميده آن را به توضيح الأخلاق ، و رساله‌اى نوشته در آداب حج ، و غير ذلك . و والد ماجدش و جدّ امجدش و فرزندان جليلش تمامى فضلا بوده‌اند و فرزند و سطش ميرزا إبراهيم خليفه سلطان و نايب مناب او بوده در امور ، و اوست صاحب تعليقات عديده و افادات سديده بر جمله‌اى از كتب فقه و اصولين كه اجود آنها حاشيه بر شرح لمعه است . وفات كرد در سنهء 1098 . في « فه » : أخبرنى بعض الوافدين علينا من تلك الديار ، قال : كانت بينه أى بين السيد عليخان بن خلف الحويزاوى و بين السيد حسين الشهير بخليفه سلطان - رابطة محبّة فلمّا بلغه أنّه ولّى الوزارة للسلطان العجم أنشد بديهة : بشرت بالخير يا بشيرى * جئت على الرفق من ضميرى لواحد طار من سرور * لطرت من شدة السرور الحسين بن محيي الدين عبد اللطيف العاملي « 1 » فاضل عالم فقيه ، معاصر « ح مل » . روايت مىكند به توسط پدر و جد خود از شيخ بهائى . و كتابى در طب ، و كتبى در فقه تصنيف كرده از جمله شرح بر قواعد علّامه ، و از براى اوست ديوان شعرى . الحسين بن مساعد الحسيني الحائري « 2 » سيد فاضل صالح . صاحب كتاب تحفة الابرار فى مناقب الأئمة الأطهار عليهم السّلام و هو

--> ( 1 ) . امل الآمل ، ج 1 ، ص 80 ؛ اعيان الشيعه ، ج 6 ، ص 170 ؛ تكملة امل الآمل ، ص 191 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 3 ، ص 406 ؛ معجم رجال الحديث ، ص 84 ( 2 ) . براى مزيد اطلاع درباره او ر . ك : اعيان الشيعه ، ج 6 ، ص 171 ؛ امل الآمل ، ج 2 ، ص 102 ؛ ريحانة الادب ، ج 4 ، ص 131 ؛ الذريعه ، ج 3 ، ص 405 و ج 6 ، ص 150 ؛ لغت‌نامه دهخدا ، « حسين » ، ص 642 ؛ معجم رجال الحديث ، ج 6 ، ص 90 ؛ رياض العلماء ، ج 2 ، ص 75